ล ะ ค ร หุ่ น เ ง า “ นางดอยเงิน ”
เรื่องเล่าชาวดาระอั้ง โดยทูตวัฒนธรรมตัวน้อยจากดอยสูง
เด็กๆชาวดาระอั้งทูตวัฒนธรรมตัวน้อย ผู้เดินทางมาจากดอยหลวงเชียงดาวอันสูงเสียดฟ้า พร้อมกับดนตรี การร่ายรำประจำเผ่าและละครหุ่นเงาเรื่อง “นางดอยเงิน” รับฝากความหวังจากคนทั้งหมู่บ้านให้มาสานสัมพันธ์และสร้างความเข้าใจที่ดีต่อกันระหว่างชาวดาระอั้งและผู้คนที่อยู่ในเมืองใหญ่ ในยุคที่สังคมไทยเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ความเข้าใจซึ่งกันและกันอาจเป็นสิ่งเดียวที่จะเยียวยาบ้านเมืองของเราได้

27 พฤศจิกายน 2551 19.00 น รอบระดมทุน โรงแรมพระนครนอนเล่น เทเวศน์
28 พฤศจิกายน 2551 10.00 น รอบนักเรียน โรงเรียนรุ่งอรุณ
19.00 น รอบพิเศษ ผู้อ่านaday มิวเซียมสยาม
29-30 พฤศจิกายน 2551 19.00 น รอบบุคคลทั่วไป เทศกาลละครกรุงเทพ
สวนสันติชัยปราการ
30 พฤศจิกายน 2551 14.00 น รอบสื่อมวลชน TK PARK CENTRAL WORLD ชั้น 6

* รายได้จากการจำหน่ายบัตรและบริจาค
สมทบทุนกองทุนซื้อที่ดินหมู่บ้านแห่งใหม่ ภายใต้โครงการบ้านมั่นคงชนบทชุมชนบ้านปางแดง

นางฟ้าคนสุดท้องผู้ถูกนายพรานใช้บ่วงบาศลักพาตัวมาระหว่างเล่นน้ำ ถูกถวายตัวให้เจ้าชายในโลกมนุษย์ เธอต้องติดกับดักอีกครั้ง จากความมืดดำในจิตใจของมนุษย์ ผู้เต็มไปด้วยความโลภโมโทสันและอิจฉาริษยา ในที่สุดเธอก็หลุดรอดจากเงื้อมมือความชั่วมาได้อย่างหวุดหวิด ด้วยความรักที่บริสุทธิ์ของเจ้าชาย ทำให้เขาเพียรพยายามเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการ เพื่อนำตัวเธอกลับคืนมาสู่อ้อมแขนอีกครั้ง ลูกหลานของพวกเขา คือต้นกำเนิดของชาวดาระอั้ง ผู้เป็นของขวัญจากฟากฟ้า ตำนานยังคงมีชีวิตอยู่ในเครื่องแต่งกายอันงดงามของหญิงชาวดาระอั้ง ปีกและเครื่องประดับแพรวพราวอันเป็นสัญลักษณ์ของชาวฟ้า คือความภูมิใจของผู้หญิงทุกคน แต่เอวพวกเธอ ก็ยังคงถูกพันธนาการด้วยเส้นหวายสีดำอันเป็นตัวแทนของบ่วงบาศ จนกระทั่งทุกวันนี้

ชนเผ่าดาระอั้งเป็นชนเผ่าที่รักสงบ มีวัฒนธรรมประเพณีที่งดงามและภูมิปัญญาดั้งเดิมที่ลึกซึ้ง พวกเขาเป็นพุทธศาสนิกชนที่เคร่งครัด ในอดีตชาวดาระอั้งมีความชำนาญในการปลูกชาและทำไร่ข้าว บ้านเดิมของพวกเขาอยู่อย่างสันโดษ บริเวณรอยต่อของประเทศไทยและพม่า ในเขตอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ แต่สงครามอันโหดร้ายภายในประเทศพม่า ผลักดันให้พวกเขาต้องอพยพหนีตายเข้ามาในประเทศไทย ในสมัยนั้นประเทศไทยยังไม่มีนโยบายที่ชัดเจนเกี่ยวกับผู้อพยพ พวกเขาจึงกระจัดกระจายเข้ามาทำมาหากินจนกระทั่งถึงเชียงดาว ในที่สุดพวกเขาจึงตัดสินใจรวบรวมเงินซื้อที่ดินจำนวน 3 งาน จากคนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณนั้นและตั้งชุมชนเล็กๆขึ้น

ปัจจุบันชาวดาระอั้งหมู่บ้านปางแดงนอก 400 กว่าคน ยังคงอาศัยอยู่บนผืนดินเล็กๆขนาดเพียง 3 งาน ในอดีตพวกเขาถูกตำรวจและเจ้าหน้าที่ป่าไม้จับครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยข้อหาไร้สัญชาติ และบุกรุกที่ดินในเขตป่าสงวนที่แทบไม่เหลือสภาพป่า ปัจจุบันคดียังยืดเยื้ออยู่ระหว่างการพิจารณาคดีในศาล โดยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน ทั้งหน่วยงานรัฐและเอกชน ที่พยายามหาทางออกให้พวกเขาได้อยู่ในที่ดินเล็กๆผืนนี้อย่างชอบธรรม อีกไม่นานพวกเขาจะได้ที่อยู่ใหม่ ภายใต้โครงการบ้านมั่นคงชนบทชุมชนบ้านปางแดง ซึ่งได้รับการสนับสนุนเงินจากสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน แต่งบประมาณจากโครงการดังกล่าว ก็ยังไม่เพียงพอกับการสร้างชุมชนใหม่ ที่ต้องการทั้งที่อยู่อาศัย น้ำกินน้ำใช้ วัด โบสถ์ ห้องประชุม พื้นที่กำจัดขยะ สนามกีฬา และพื้นที่อื่นๆเพื่อประกอบกันเป็นชุมชนที่แท้จริง มิใช่ชุมชนแออัดที่มีแต่เพียงสถานที่ซุกหัวนอนเช่นปัจจุบัน

เนื่องจากไม่มีที่ดินทำกิน ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงต้องออกไปรับจ้าง และขายของที่ระลึกเล็กๆน้อยๆให้กับนักท่องเที่ยว ที่มักเข้ามาเยี่ยมชม “ ชนเผ่าหาดูยากในประเทศไทย” ตามที่บริษัททัวร์โฆษณา วัฒนธรรมดูจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังพอจะเหลือรอดมาได้จากสงคราม แต่ก็เลือนหายไปค่อนข้างมากตามระยะทางและระยะเวลาที่จากมา พวกเขาพยายามรื้อฟื้นประเพณี ดนตรี การฟ้อนรำ และศิลปะแขนงต่างๆเพื่อสืบทอดให้ลูกหลาน