เครือข่ายหน้ากากเปลือย
…เคยรู้สึกไหมว่า เริ่มเบื่อหน้ากากที่สวมอยู่จนต้องถอดออกมา แต่ปรากฏว่าเรากลับทนหน้าตัวเองไม่ได้ สุดท้ายเราก็เปลี่ยนหน้ากากไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด หน้ากากเปลือยเกิดขึ้นด้วยคำถามง่ายๆ ว่า “ทำอย่างไรจึงจะอยู่ได้โดยไม่ต้องใส่หน้ากาก
ซึ่ง ละคร คือวิถีที่เราใช้ในการคำตอบว่า การหาบทบาทที่เหมาะสมได้ คือ วิถีทางในการหาความสุขนิรันดร์ในสังคม (Intrinsic Happiness) เครือข่ายหน้ากากเปลือยจึงเกิดขึ้น ด้วยแนวทาง “ปัจเจกสาธารณชน” หรือ “Publicly Personal” ซึ่งเป็นคำกล่าวของ “ครูช่าง” หรือ อ. ชลประคัลภ์ จันทร์เรือง ปูชนียบุคคลแห่งวงการละคร ซึ่งหมายความว่า การเปลี่ยนแปลงในตัวตนของแต่ละคน สามารถนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงโลกได้ และนี่คือแนวคิดหลักในการทำงาน และเป็นพันธกิจที่หน้ากากเปลือยจะต้องพาไปให้ถึง

จุดเริ่มต้นนั้นคือการทำ โครงการหน้ากากเปลือยโดยนินาท บุญโพธิ์ทอง กับละครเรื่อง “ตีไข่ใส่ฟองรัก” ในปี 2543 ได้กลายมาเป็นกลุ่มละคร Dream Masks Group ด้วยความร่วมมือของเชิดศักดิ์ ประทุมศรีสาคร และสายฟ้า ตันธนา โดยโครงการหน้ากากเปลือย ก็เป็นหนึ่งในโครงการของกลุ่มละครนี้ และได้ผลิตผลงานที่สร้างชื่ออย่าง “Hamburger Mob” ในปี 2545 และทำให้กลุ่มนี้ผลิตผลงานมาอย่างต่อเนื่อง เช่น บุษบาฆาตกรรม เกมจับหมู (ในปี 2545) ตุลยา ท่าพระจันทร์ (ในปี 2546) หมาตอน และ ห้องสยองหมายเลขศูนย์ (ในปี 2547)

ในปี 2547 กลุ่มละคร Dream Masks ได้เปลี่ยนชื่อเป็น “เครือข่ายหน้ากากเปลือย” และได้เริ่มดำเนินการในสร้างบุคลากรให้วงการละคร ด้วยการเริ่มทำละครเชิงกระบวนการกับเยาวชน ในโครงการ “ชมรมหน้ากากใหม่” (ได้เปลี่ยนชื่อเป็น สีสันหน้ากากใหม่” ในปี 2551) ซึ่งมีผลงานชิ้นเอก เช่น “วัยสะรุ่น วุ่นแล้วฆ่า” (2548) “ตามหาลูกผู้ชาย” (2548) “ว่าวน้อย ค่อยๆร่อน” (2549) “บอกรัก” (2550) และละครอีก 9 เรื่องจากโครงการจอสีรุ้งและสีสันหน้ากากใหม่ (2551) รวมไปถึงละครจากหน้ากากเปลือยการละคร ทั้ง “ราตรีปิตุฆาต – เคหาสน์กลางตะวัน” (2548) “ปลิว” และ “Missing You” (2549) โครงการเช็คสเปียร์ ณ บางกอก ที่นำบทละครของเช็คสเปียร์เรื่อง The Merchant of Venice, The Tragedy of King Lear, Twelfth Night และ Hamlet มาดัดแปลงให้ทันสมัยและเข้ากับบริบทในสังคมไทยอย่างคมคาย (2550)

ส่วนในปี 2551 เครือข่ายหน้ากากเปลือย ยังคงตั้งปณิธานในการทำละคร เพื่อสร้างความสุขนิรันดร์ให้ผู้ฝึกและสังคม ด้วยเทศกาลละครสั้น ในเดือนพฤษภาคม และการเปิด “โรงละครหน้ากากเปลือย” ในวันที่ 19 กรกฎาคม 2551 ซึ่งจะเป็นสถานที่เพาะบ่มสร้างสรรค์งานละครและบุคลากรที่มีคุณภาพต่อไป